موجود است . اين گياه تقريبا سمى است . و حشرات هم از شيرابه آن نمىخورند . نوعى بنگ دانه نيز موجود است كه يك ساله مىباشد ولى نوع دو ساله آن اثر داروئى بيشتر دارد . طبيعت اين گياه را عده‌اى گرم و خشك و عده‌اى نيز غير آن مىدانند اين گياه داراى چند مواد شيميائى از قبيل هيوسيامين - هيوسين و مقدارى آتروپين و تعدادى مواد ديگر مىباشد كه اين سه ماده جزء الكالوئيدهاى مهم آن است . از دانه اين گياه روغن زرد مايل به سبزى استخراج مىشود كه مصارف داروئى و درمانى دارد . اين گياه داراى خاصيت ضد تشنج و آرام‌كننده و مخدر بوده ازاين‌جهت است كه افراد معتاد هنگام عدم دسترسى به مواد مخدر دانه‌هاى اين گياه را پودر كرده و در خمير نان گذاشته فرو مىبرند و به حالت نشاط در مىآيند اما از عواقب وخيم آن خبر ندارند . اين گياه بازكننده مردمك چشم بوده و خواب‌آور نيز هست و افرادى كه بعللى نمىتوان براى آنان مرفين تجويز نمود مانند بعضى بيماران عصبى و اختلالات دماغى از اين گياه استفاده مىگردد . در سرفه‌هاى تشنجى - برنشيت‌هاى مزمن - دردهاى عصبى - داء الرقص - نقرس - احساس چنگ‌زدگى در معده - هيسترى ( حمله - ترس ) - هيجانات و بيخوابى مىتوان از اين گياه استفاده نمود . چون گياه بنگ دانه تقريبا سمى است لازم است مصرف آن به صورت خوراكى بدستور و زير نظر پزشك باشد . مقدار خوراك از پودر خشك شده برگ آن براى افراد بالغ پنج دهم گرم يا نيم گرم مىباشد كه در هر 24 ساعت فقط يك بار مىتوان خورد از روغن دانه‌هاى اين گياه بيشتر براى ضماد بخصوص در دردهاى روماتيسمى - مفاصل و نقرس استفاده مىشود .